Corporate logo

Inge Fleischeuer vertelt...

Loslaten en vasthouden

10-09-2018

Deze zomer werd ik toch weer verrast. Mijn schoonvader van bijna 92 is gestorven.

Twee jaar geleden was het ook al bijna zover. Een blaasontsteking die ontaardde in een delier. Alle organen vielen uit. In een crisis werd opa opgenomen in het ziekenhuis en in korte tijd werd hij letterlijk weer opgepompt. Drie weken later zat hij weer alleen thuis in zijn appartement, met thuiszorg. Geestelijk 100 procent in orde maar lichamelijk brozer dan ooit. Zelf wist hij van de hele situatie niets meer af. Toen hij de eerste keer in het ziekenhuis wakker werd, dacht hij dat hij in de hemel was. De zusters waren de engeltjes om zijn bed. Later thuis vertelde hij regelmatig dat hij graag gestorven was. Dat hij er niet bang voor was. Dat zijn leven voltooid was. Dat hij naar zijn vrouw verlangde en dat het mooi geweest was. Langzaam hebben we hem de afgelopen twee jaar achteruitgaan zien gaan. Hij kromp letterlijk en figuurlijk ondanks dat hij zo zijn best deed om goed te eten en te drinken en zijn pillen in te nemen. Ik vond het moeilijk om met hem over het naderende einde te praten; ik wilde graag dat alles bleef zoals het was.
 
Maar dan ineens was er half juli weer zo’n acuut moment. In een reflex dacht ik dat we opa weer snel naar het ziekenhuis moesten brengen. Gisteren ging het toch nog goed… ze zouden hem daar vast nog kunnen helpen. Mijn man en zijn broer vroegen me dat los te laten. “Pa gaat naar een hospice waar hij rustig kan sterven”. Ik merkte dat ik  er moeite mee heb. Kunnen we echt niets meer doen? Doen ze daar wel alles wat mogelijk is? Ik vind het naar om te kijken naar zijn laatste strijd. De onrust. In de  hospice is alles gericht op zo menswaardig mogelijk sterven. Pa gaat dood en we doen niets meer om dat tegen te gaan. We houden elkaar vast. Het is goed zo.
 
Hoe vaak worden onze medewerkers met dit soort emoties  geconfronteerd? Wat ontzettend goed hoe zij dit doen. Zij bieden ruimte aan de nabestaanden om los te laten en elkaar vast te houden. Dat is niet vanzelfsprekend en dat is vaak een hele uitdaging. Accepteren dat iemand rustig kan sterven. Wat ik jullie kan vertellen is dat ik nu, een paar weken later, anders terugdenk aan die laatste periode in de hospice. Ik heb er nu wel vrede mee en kijk er dankbaar op terug. Het was goed dat ik me hier weer eens heel bewust van was, deze warme zomer.
 
 
Terug naar het overzicht