Corporate logo

Inge Fleischeuer vertelt...

(On)bewust keuzes maken

17-04-2012

Deze week was ik even op Wilgenhof bij ‘Kleinschalig wonen’. Toen ik binnen kwam rook het al lekker. “Ik ben soep aan het maken” vertelde een vrolijke medewerkster. Om haar heen lagen allemaal verse groenten. “Vandaag hebben de bewoners geen zin om me te helpen. Dus doe ik het alleen.”

Er zaten vooral mannen in de woonkeuken. Zouden ze vroeger ooit gekookt hebben, vroeg ik me af. Op de achtergrond stond de televisie aan met een praatprogramma. Niemand zat er te kijken. Ik vroeg waarom de televisie aan stond. “Anders is het zo stil”, zei de medewerkster. “Ik zet ook wel eens muziek op”.

Ik merkte dat ik behoefte had om nog veel meer te vragen, maar op dat moment rolt een meneer in een rolstoel naar me toe. “Hallo”, zegt hij “wat ziet u er mooi uit”. Hij wijst naar mijn sjaal en rokje.  “Dank u wel”, zeg ik, “u maakt mijn dag goed”. Tegelijkertijd valt me op dat hij ook bijzonder gekleed is. Zachte lila bloes met paarse stropdas. “U ook”, zeg ik tegen hem. “U staat er ook mooi op”. “Ja, ja” zegt hij ,”ik doe mijn best, maar ik ben al heel oud. Het valt niet mee”. Ik ben benieuwd naar zijn levensgeschiedenis. Waar en hoe zou deze mooie man gewerkt, gewoond en geleefd hebben.

Voor ik er echter erg in heb, sta ik al voor de zusterspost waar de medicijnen bewaard worden. Het ziet er zeer ordentelijk uit. De manager en een zeer betrokken medewerker, leggen me uit hoe het vernieuwde systeem werkt. Ze zijn allebei erg tevreden. Het is even wennen, maar het functioneert nu beter en veiliger. Een belangrijk aandachtspunt is dat bij de artsenvisite de arts de tijd neemt, zodat wijzigingen op de goede momenten in gang gezet worden. De manager en de medewerker zijn heel bereid om andere teams te helpen. Dat stelt me gerust.

Op weg naar buiten bekruipt me toch wat onbehagen. Ik realiseer me dan pas, dat ik prioriteit heb gegeven aan de systeemwereld. Ik had ook mijn gesprek met de medewerker over de stilte kunnen voortzetten of ik had met de mooie meneer over zijn leven kunnen praten. Ik denk even terug aan de theatervoorstelling ‘Laten we dansen’; hoe snel zitten we in vaste patronen en hoe moeilijk is het om uit die patronen te komen.

Inge Fleischeuer

Terug naar het overzicht