Corporate logo

Inge Fleischeuer vertelt...

Ons ludieke Dementiesymposium

01-05-2017

Donderdagmiddag 13 april was het zover. Het symposium ter ondersteuning van onze  visie op dementie. Leon Savelkoul, directeur o.a. van onze Residenties, zweepte de ruim 250 aanwezige collega’s meteen goed op. Wat een sfeer!

Donderdagmiddag 13 april was het zover. Het symposium ter ondersteuning van onze  visie op dementie. Leon Savelkoul, directeur o.a. van onze Residenties, zweepte de ruim 250 aanwezige collega’s meteen goed op. Wat een sfeer!

Dan begint het toneelstuk ‘Dag Mama’. Ik merk bij mezelf een steeds drukkender gevoel. Het duurt lang. Ik voel bijna de behoefte om weg te lopen, omdat ik dat verdriet niet wil voelen of niet aankan. Aan het eind zit ik met tranen in mijn ogen. Mijn eigen ouders van 85 en 80 zijn nog fit. Maar ik herken zo goed dat hun achteruitgang, al is het maar de doofheid van mijn vader of het steeds meer om niets druk maken van mijn moeder, mij aan het hart gaat. Het maakt me soms gewoon verdrietig. Het toneelstuk was een feest van herkenning.

Het is geweldig als na de pauze professionals ons uitleggen wat er met je gebeurt en hoe je ermee om kunt gaan. Niet gemakkelijk overigens. Ondanks hun voorbeelden zie ik dat iedereen die rechtstreeks geconfronteerd wordt met afwijkend gedrag het moeilijk vindt om er mee om te gaan. Het rare is dat we bij positieve emoties vaak wel heel goed mee kunnen gaan in de illusiewereld van de dementerenden. Bij een vrouw met een babypop gaan we helemaal mee in de diepgewortelde emotie van koestering en liefde, maar als iemand naar huis wil en verdrietig is, lijkt het wel of we een beetje blokkeren. Spiegelen, herhalen, wat vindt u het ergste…..allemaal mooie tips maar hoe krijg je het voor elkaar als je zelf het verdriet voelt, de onmacht. Hoe blijf je openstaan, iedere keer weer opnieuw.

Het symposium laat ons even stilstaan en helpt ons meer inzicht te krijgen. Dat inzicht handen en voeten geven vereist oefening en oefening baart kunst. Het was een prachtig nieuw startpunt voor mij. Ik ga in elk geval al oefenen bij mijn ouders. De Vitalis Academie en de projectgroep dementie zal er intern zeker vervolg aan te geven.

Terug naar het overzicht