Corporate logo

Inge Fleischeuer vertelt...

Welke kansen biedt de coronacrisis voor de toekomst van de zorg?

07-07-2020

 

Nog geen twee maanden geleden braken we ons hoofd over de vergrijzing, de toenemende zorgvraag, het tekort aan medewerkers, stijgende kosten enzovoort. Terwijl we nog midden in de coronacrisis zitten, vallen mij zaken op die mogelijk invloed gaan hebben op de toekomst van de ouderenzorg.

Waar zijn bijvoorbeeld alle cliënten gebleven na de lockdown? Op een of andere manier blijven ze nu thuis met ook nog eens veel minder thuiszorg. Er kan toch meer mantelzorg geleverd worden en er kan veel meer ondersteuning geboden worden dan we voor de coronacrisis voor mogelijk hadden gehouden. De onstuitbare groei van de vraag is een halt toegeroepen. Natuurlijk is een deel te verklaren uit de angst voor besmetting, maar een groot deel van deze afname is nog niet te verklaren. Daar ben ik benieuwd naar en ik hoop dat dat goed onderzocht wordt en dat het ons gaat helpen de toenemende zorgconsumptie in te dammen.

Een tweede observatie is dat zich in heel korte tijd veel nieuwe medewerkers hebben gemeld. Het tekort waar we al jaren mee te maken hadden verdween. Er meldden zich allemaal mensen die toch nog een diploma op zolder hadden en nu, met nood aan de man, bereid waren te komen. Waar waren die mensen de afgelopen jaren toen we ook een beroep op ze deden? Wat is er voor nodig om deze mensen blijvend te boeien? Blijkbaar is er nog een groot potentieel aanwezig.

En dan kunnen we ineens ook beeldbellen. Met moderne technologie blijken veel zorgactiviteiten blijken op afstand mogelijk te zijn. Huisartsenposten die leeg blijven, poli’s op afstand. Heerlijk dat je niet meer naar dat ziekenhuis hoeft voor een uitslag. En ook onze wijkverpleegkundigen blijken veel meer complexe somatische zorg op afstand te kunnen bieden. Nooit eerder verschenen zoveel behulpzame appjes. Iedereen was bereid energie te steken in deze ongekende mogelijkheden en ging ermee aan de slag.

Samenwerking kon prima op afstand. Diverse app-groepjes, nieuwe structuren, zoals een gezamenlijk plaatsingsteam en het formeren van cohorten, werden in no time in het leven geroepen. Elkaar helpen met informatie, gezamenlijke standpunten, het ging prima. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat we dat weer allemaal terugdraaien na de c-crisis.

Dat brengt me bij een laatste overweging. Een trend die zich in de afgelopen jaren al begon aan te dienen, maar nu echt duidelijk wordt: ons huidige zorgstelsel, met concurrentie tussen zorgaanbieders en tussen zorgverzekeraars helpt niet bij een crisis en bij schaarste. Als snelle en gecoördineerde actie noodzakelijk is, blijkt marktwerking van ondergeschikt belang. Als een covid-afdeling er binnen een week moet staan, zijn een uitgebreide Europese aanbestedingsprocedure of los van elkaar staande inkooprondes van zes met elkaar concurrerende zorgverzekeraars niet functioneel. Als het echt spannend wordt, moet het systeem integraal kunnen plannen en regisseren met zorgorganisaties, gemeenten en beroepsbeoefenaren. Dan ontstaat er pas organisatiekracht. Bij schaarste is het kunnen uitwisselen en het samen analyseren van essentiële informatie of het maken van afspraken over capaciteit en de slimme benutting daarvan nodig. Maar hier knellen momenteel nog de mededingings- en privacy-autoriteiten.

Zoals ons orakel Johan Cruijff al zei: ieder nadeel heb zijn voordeel. Laten we de ons nu geboden kansen, blootgelegd door de c-crisis, serieus nemen en de mogelijkheden zo snel mogelijk onderzoeken.

Vitalis doet graag mee.

Inge Fleischeuer, bestuurder

 

Terug naar het overzicht