Corporate logo

Inge Fleischeuer vertelt...

Dankbaarheid versus frustratie en boosheid

01-05-2020

 

De laatste dagen merk ik dat ik steeds meer een gevoel van grote dankbaarheid heb en krijg. Dankbaarheid, die frustratie en boosheid gaat overheersen. Waar komt dat groeiende gevoel vandaan?

Op de eerste plaats doordat mij steeds verhalen bereiken van medewerkers, vrijwilligers en bewoners die me blijven verrassen met hun veerkracht, creativiteit en doorzettingskracht.

Op de tweede plaats omdat de prestatie die we moeten leveren, namelijk deze Corona-crisis managen, aan het lukken is. Met bloed, zweet en tranen.

Verzorgenden die zich elke dag weer in een warm pak hijsen en moeten omgaan met veranderende beschermende maatregelen. Net als men denkt en hoopt dat de besmettingen over zijn is er weer een nieuwe geconstateerd en moet men weer opnieuw beginnen. Maar ze blijven gewoon doorzetten.

De zorg en angst en soms zelfs schuldgevoelens van medewerkers dat ze zelf de besmettingsbron zouden kunnen zijn en hoe ze hier toch weer mee omgaan.

De geestelijke verzorgers die proberen om het afscheid van onze overleden bewoners toch nog persoonlijk te maken en onze medewerkers en familieleden blijven troosten.

Medewerkers van de dagbehandeling die bezoeken gaan brengen aan bezoekers en allerlei ideeën lanceren voor direct contact.

Vrijwilligers die wekelijks belrondes doen vanuit thuis om toch in contact te blijven met de cliënten, voor een praatje met een bekende 1-op-1.

Medewerkers die zien dat cliënten het soms lastig hebben met de Corona-maatregelen.

Door het sluiten van de verpleeghuizen worden er alleen maar crisisopnames opgenomen. Dat zijn meestal niet de gemakkelijkste gevallen. Dat valt niet mee, maar we doen het toch maar.

Het continue debat over het wel of niet openstellen van de locaties en de geweldige ideeën die al weer geopperd worden om dat mogelijk te maken, terwijl we nog aan het hijgen zijn over de huidige situatie.

Het openen en weer sluiten van cohortafdelingen.

Managers die dag en nacht en in de weekenden klaarstaan om hun medewerkers te ondersteunen.

Een regieteam dat het elke dag opnieuw weer voor elkaar krijgt dat onze medewerkers goed beschermd zijn en ons goed op de hoogte houdt wat we moeten doen.

Een (externe) omgeving die ons ziet en ons een hart onder de riem steekt door bloemen, fruitbakjes, groentetasjes te sturen, muziekactiviteiten, ontmoetingsmogelijkheden te organiseren en ga zo maar door.

Last but not least, bewoners die mij kaartjes sturen hoe goed en veilig ze zich voelen door onze zorgvuldige aandacht voor iedereen.

Ik realiseer me terdege dat we pas de laatste week wat meer aandacht krijgen van de media. Veel aandacht ging uit naar de ziekenhuizen. Eindelijk staan we zelf nu positief in de picture door onze intelligente bezoekregeling en een prachtig interview van onze specialist ouderengeneeskunde in het Eindhovens Dagblad.

Met andere woorden: ik ben heel erg bezig met het zien en horen van het goede in ons bedrijf.

Dat maakt dat ik de hele tijd mensen wil bedanken, complimenten uit wil delen. Dat doe ik dus volop omdat ik écht onder de indruk ben. Ik realiseer me nu dat ik dankbaarheid gebruik om lastige situaties positiever te benaderen en het leuke is dat me dat gelukkiger en ook zelf creatiever maakt. Er is bij mij dan minder ruimte voor frustratie en boosheid. Dankbaarheid uiten geeft mij een goed gevoel. Daarom zeg ik nu in volle overtuiging dat ik onnoemelijk trots ben op ons allemaal hoe wij binnen en buiten Vitalis ons vrouwtje en mannetje hebben gestaan en staan.

Dankjewel allemaal. Houd vol!

Inge Fleischeuer, bestuurder

Terug naar het overzicht