Het geeft mijn kinderen ook een gerust gevoel dat ik niet alleen ben

Het geeft mijn kinderen ook een gerust gevoel dat ik niet alleen ben

13-08-2020

Mevrouw van de Kamp-Dirks (89) woont sinds juli 2018 op Petruspark. Samen met haar man heeft ze veel van de wereld gezien. Haar man is afgelopen november helaas overleden. We dronken een kopje koffie met haar.

Zowel mijn man als ik komen uit Rotterdam en we zijn in 1955 getrouwd. Een jaartje later verhuisden we vanwege het werk van mijn man (Philips) naar Eindhoven. Er was toen een gebrek aan woonruimte en we mochten blij zijn dat we in een pension terecht konden. Na een jaar kregen we een flat toegewezen. Daar zijn mijn eerste 2 kinderen (dochters) geboren. Vlak daarna gingen we naar het buitenland.

Eerst 10 jaar in Argentinië (daar heb ik nog 2 zoons gekregen), toen 5 jaar in Chili en daarna nog 5 jaar in Brazilië. Ik ben meteen de taal gaan leren zodat ik kon communiceren. Ik mocht niet werken maar deed vrijwilligerswerk in achterbuurten, in de zorg en in het ziekenhuis als mijn kinderen op school zaten. Het gaf mij veel voldoening, de mensen daar zijn heel lief en dankbaar. Mijn appartement staat vol met mooie aandenkens en herinneringen uit die tijd.

Inmiddels heb ik 13 kleinkinderen, 1 dochter is verliefd geworden in Chili en daar gebleven, mijn andere dochter woont in België, 1 zoon woont in Amerika en de andere zoon in Walik (bij Bergeijk). Tuurlijk mis ik ze maar ze bellen vaak, mailen veel foto’s en via Skype lijkt het toch alsof ze dichtbij zijn. 

Toen het werk van mijn man in het buitenland afgerond was, zijn we terug naar Nederland gegaan. We genoten van het leven, van Nederland, van de kinderen en kleinkinderen. Op een dag pasten we op de kinderen van mijn zoon in Walik. Ik was aan het koken en mijn man deed de kinderen in bad. Dat vond hij altijd zo leuk. Opeens kwam mijn kleindochter (toen 4 jaar) naar beneden en zei dat opa (toen 72) was gevallen. Ik ging vlug kijken, hij was inmiddels alweer opgestaan maar ik zag zijn scheve mond en ik wist genoeg: een herseninfarct.

We kregen thuiszorg maar toen de zorg steeds complexer werd, opperden de kinderen om toch eens rond te gaan kijken om elders te gaan wonen. Ik wilde er niks van weten. De kinderen gingen op onderzoek uit en Petruspark kwam als beste uit de bus. Met tegenzin ging ik kijken. Toen zag ik de ruime appartementen en ook het programma van alle activiteiten. Dat sprak me wel aan. Mijn man zei: ”Hier wil ik wonen.’’ Dat gaf voor mij de doorslag.

We waren snel aan onze nieuwe woonsituatie gewend. En de zorg die we kregen van het verzorgend personeel, gaf mij veel rust. Zo hoefde ik niet meer telkens met hem naar het ziekenhuis voor de katheter wisseling. Hoewel we gelukkig waren, ging het met zijn gezondheid minder goed. Hij kwam in een rolstoel terecht en had steeds meer moeite met slikken. Ik voelde het einde aankomen maar kon hem moeilijk loslaten. Ik realiseerde me echter dat dit geen leven meer voor hem was en ik heb alle (klein)kinderen erbij geroepen. “We zullen goed voor oma zorgen” zeiden ze tegen hem, toen is hij rustig ingeslapen. Hij was 89 jaar.

Ik wist dat er veel te doen is op Petruspark. Elke dag het koffieclubje, de wekelijkse gymnastiek, de filmavond. Het Socratisch café waardeer ik zeer, het is fijn om over je gevoelens te kunnen praten. Ik wandel nog veel, puzzel en lees graag (ook nog in het Spaans, je weet nooit waar het nog goed voor is.

Gelukkig had ik inmiddels een leuke kennissenkring opgebouwd op Petruspark. Het medeleven en de hartelijkheid is hartverwarmend. Toen mijn man nog leefde, ontving hij veel kaarten, brieven en bloemen van medebewoners om hem sterkte en beterschap te wensen. Het geeft mijn kinderen ook een gerust gevoel dat ik, nu mijn man is overleden, niet alleen zit.

Terug naar het overzicht