Dora Sauselé woont bij het Vonderhof

Dora Sauselé woont bij het Vonderhof

16-01-2016

“Ze noemden ons ‘de spijtoptanten’. Voor Indische mensen als wij was het steeds moeilijker om in Indonesië te blijven. ‘Jullie horen hier niet thuis, zeiden ze’. We moesten kiezen tussen Amerika en Nederland. Mijn ouders waren al sinds 1949 in Nederland, dus de keuze was niet zo moeilijk.” In 1964 vertrokken Dora Sauselé en haar man met twee dochters en zes zonen per vliegtuig van Surabaya naar Nederland. De jongste was net een paar maanden oud.

“Mijn jongste zoon sliep onderweg heerlijk in het bagagenet, dankzij een aardige stewardess. Hier aangekomen kregen we goede begeleiding en opvang. We kwamen in Bennekom terecht. Ook woonden we een poosje in Maastricht. In 1967 kwamen we naar Eindhoven Woensel. Het leven was zo anders dan in Indonesië. Van het leven in een warm land met grote huizen met personeel naar een land met kleine huizen en sneeuw. Maar het viel toch mee om over te schakelen. Ook dankzij de Nederlandse taal, die we thuis al spraken. De kinderen deden het goed, en als mijn kinderen gelukkig waren, was ik dat ook. Hun vader zei: ‘Je moet heel goed je best doen. Laat zien wat je kan.’ Dat hebben ze gedaan. Ook het Nederlandse eten moesten ze proeven. En later kookte ik ook Hollandse pot. Ik ben gaan werken als caissière bij De Gruyter. Als de kinderen thuis waren, was ik er ook. Alles deed ik op de fiets; de boodschappen, en de kinderen halen en brengen. En nu heb ik 17 kleinkinderen en 14 achterkleinkinderen. Sommige van de kleinkinderen zitten op school in de buurt. Als ze een vrij uur hebben komen ze wel eens gezellig bij me langs.”

“Terugkijkend kan ik zeggen dat ik een fijne jeugd heb gehad en een leuke schooltijd. Maar we hebben ook de oorlog meegemaakt. Dat was een gruwelijke tijd. Het duurde van 1941 tot 1947. De scholen werden gesloten. Ik had twee broers en zeven zusters, maar mijn twee broers moesten werken aan de Birma spoorweg. Zij zijn niet meer teruggekomen.”

 “Ik woon nu ruim een jaar in Vitalis Vonderhof en het bevalt me goed. In 1993 zijn mijn man en ik uit elkaar gegaan en nu leiden we ons eigen leven.

Ik ben 85 en mijn gestel is niet meer zo goed, maar ik krijg goede zorg. Ik probeer met alle activiteiten mee te doen. Er is hier elke dag wel iets te doen. Sjoelen vind ik leuk, maar ik hou ook van lezen en puzzelen.”

 

Terug naar het overzicht