Een nieuw evenwicht: een inkijk op de cohortafdeling

Een nieuw evenwicht: een inkijk op de cohortafdeling

Marc, manager Vitale Teams | blog

21-04-2020

De cohortafdeling: een afdeling speciaal ingericht voor patiënten met het coronavirus. Marc, manager Vitale Teams locatie Wissehaege, geeft op verzoek een inkijkje in hoe het eraan toegaat.

"Het is begin april. Als uitbraakteam worden we geconfronteerd met twee positief geteste collega’s en twee positief geteste cliënten. Vanaf dat moment wordt alles anders…"

 De gewone dagelijks gang van zaken, de routines, de looproutes… alles. Het evenwicht is even zoek en iedereen grijpt alles aan om zekerheid te krijgen. Maar de enige zekerheid van die dagen is onzekerheid. Collega’s op de gang veranderen in enkel ‘ogen achter een bril’. Anderhalve meter; zo snel gezegd maar oh zo lastig te handhaven. Handen wassen, telkens maar weer. Hoe doe ik dat schort nou goed aan en uit, waar laat ik mijn pen? Emoties bij ons allemaal; bij cliënten, bij bezoekers, bij mijn collega’s en bij mezelf als manager.

Nieuwe drills

Na de eerste schrik volgt de volgende fase, waarin protocollen en werkwijze duidelijk zijn. Andere drills worden, vanwege schaarste aan materiaal, erin getraind. Het lijkt zo eenvoudig, maar doe het maar eens. Zeker als de drills 180 graden anders zijn dan de drills die in de opleiding zijn geleerd.

Er volgen twee lange dagen van collega’s op de vloer coachen, aanspreken, bijsturen. Met de handen op de rug. Af en toe ben ik vervloekt, ik weet het zeker. Ze accepteren het in de wetenschap dat het bedoeld is voor eigen en andermans veiligheid. Van elkaar leren in een vertrouwde omgeving. In de ogen van collega’s is te lezen wat het met hen doet. Aan de andere kant wordt er ook gelachen, soms om een zelf uitgehaalde stommiteit: “Ja, en nu? Hoe los ik dit nou weer op? Daar hebben ze achter dat bureau niet over nagedacht!”

Oprechte interesse

Waar we voor de coronatijd vaak in problemen dachten, denkt iedereen nu in oplossingen. Het haalt het beste in mensen boven. Op anderhalve meter, achter het masker en in de koffiekamer is de collega meer nabij dan ooit. “Hoest nou? Lukkut nog?” De manier waarop we elkaar vragen stellen, verraadt de oprechte interesse. Iemand die het lastig heeft, wordt opgevangen en even uit de wind gehouden. Soms naar huis gestuurd. Managen maakt plaats voor leidinggeven. Soms directief, soms luisterend en vaak gepaard gaande met dikke pluimen en vette veren. Fouten worden gemaakt, natuurlijk. Maar het leereffect is groot. Iedereen ziet elkaars goede bedoelingen.

Stof tot nadenken

Het eerste stof daalt neer. De nieuwe werkelijkheid lijkt going concern te worden. Hoe raar ook, cohort geeft rust. We “hebben” het, we dealen ermee. Het tempo is aangepast, de schort is warm. Nadenken kost ook energie. Nooit zo bewust bij stilgestaan.

Er zijn cliënten die heel ziek zijn. Er zijn mensen die overlijden. Woorden zijn rare dingen. Cliënten zijn ziek, mensen overlijden. Zoals altijd kijken we ook in deze situatie naar wat dan wél kan. Een psychogeriatrische cliënt op de revalidatieafdeling. Normaal not done, vanzelfsprekend als de situatie erom vraagt. Nu kan de familie veilig afscheid nemen.

Teambuilding in optima forma

Briefen en debriefen; de dokter en het team doen het samen. En daar eten we dan een ijsje bij. Het team groeit naar elkaar toe. Deze ervaring neemt die 17-jarige stagiaire de rest van haar leven mee. Ik herken de saamhorigheid van vroeger. Van voor de tijd dat er mobieltjes waren om in weg te kruipen.

Daarnaast wordt er keihard gewerkt in het uitbraakteam. Besluiten nemen, acties uitzetten, nieuwbrieven typen. Iedereen pakt de dingen als vanzelf op waar hij of zij goed in is. Met plezier. Ja, we lachen ook heel wat af. Moet ook wel als de werkdag soms tot 21.30 duurt. Gezellig samen frietjes eten, hoort daar ook bij. Teambuilding in optima forma.

Week twee

De zon schijnt. De mailbox met ”gewone mail” zit nog steeds overvol. Er ontstaan weer nieuwe routines. Van buiten allerlei lieve mensen met bloemen en andere dingen om een hart onder de riem te steken. De media melden dat het lijkt af te vlakken… laten we het hopen.

Foto is gemaakt bij Vitalis Peppelrode.

Terug naar het overzicht